زمان، مفهومی است که نهایت عجز آدمی را به رخ میکشد. محدودیتی که بیش از هر چیز ضعف انسان را با خود دارد. دردی، که هیچ گریزی از آن نیست، حتی در عالم بیقید قصه ها، جایی که بناست درس توحید باشد اما از منظر انسان مقید به زمان:یکی بود، یکی نبود...

و هر آنچه از انسان بروز کند، بیش از هر نقصانی، متصف به زمانی بودن، حد و ضعف آن است.

حتی عشق. که یکی بود، یکی نبود...

---

آرزو نمیکنی کاش میشد به عقب بازگشت و مهره ها را جور دیگر چید؟ ... آرزو نمیکنی کاش آرزویی نبود و حسرتی؟ ...

دخترم که میلرزد، به چشم پایه های سست ایمانم را میبینم...

انکار نمیکنم خیر این بلایا را

و انکار نمیکنم ضعیف تر و ضعیف تر شدنم را...

درد هرچه نباشد، علاج خوبی برای غرور است...

*آیه دهم سوره ی احزاب... شرح من...